Technologia wspomaganego rozrodu – przegląd głównych metod

dodany: autor: Agnieszka Kęsek Komentarze 0
Ciąża mimo choroby nowotworowej

Technologia wspomaganego rozrodu (ang. Assisted Reproductive Techniques, ART)  to zespół technik polegających na zastąpieniu naturalnej drogi poczęcia innymi metodami. Stosuje się je w przypadku, gdy para boryka się z niepłodnością i poczęcie dziecka w tradycyjny sposób nie jest możliwe. Na ART składa się kilka technik. Poniżej przedstawiamy ich krótki przegląd.

Inseminacja domaciczna

Inseminacja jest jedną z najprostszych metod walki z niepłodnością. Zabieg ten wykonuje się w przypadku nieprawidłowych parametrów nasienia, endometriozy, zaburzeń owulacji lub obecności przeciwciał przeciwplemnikowych. Odpowiednio wyselekcjonowane i przygotowane plemniki wprowadza się za pomocą specjalnego cewnika do jamy macicy (tzw. inseminacja domaciczna, czyli IUI, ang. Intrauterine insemination). Pozwala to przezwyciężyć barierę, jaką dla zapłodnienia jest często zbyt gęsty śluz szyjkowy, który często uniemożliwia plemnikom dotarcie do komórki jajowej. Inseminację można przeprowadzić zarówno z użyciem nasienia męża, jak i dawcy (AID, ang. Artificial donor insemination). Przed zabiegiem pacjentka zostaje poddana stymulacji hormonalnej. Dzięki temu w jej ciele wytwarzają się dojrzałe pęcherzyki. Kiedy urosną do odpowiedniej wielkości kobiecie podaje się specjalny lek, który wywoła owulację, a następnie po 24-36 godzinach przeprowadza inseminację. Wyróżnia się kilka jej typów. Oprócz najbardziej popularnej – domacicznej (opisanej wyżej), również naszyjkową i dojajowodową. Naszyjkową stosuje się gdy problemy natury anatomicznej uniemożliwiają stosunek. Inseminację dojajowodową przeprowadza się z kolei gdy nie ma większych problemów z nasieniem partnera. Jej popularność jest jednak jeszcze stosunkowo niewielka.

Zapłodnienie pozaustrojowe – in vitro

In vitro (ang. In vitro fertilization, IVF) to zespół technik, które prowadzą do zapłodnienia komórki jajowej poza organizmem kobiety (pozaustrojowo). Metodę tę stosuje się zazwyczaj, kiedy zawiodły wszystkie inne. Wskazaniami są także brak jajników lub ich niedrożność oraz endometrioza. Procedurę in vitro rozpoczynają badania, dzięki którym lekarz może ocenić stan zdrowia mężczyzny i kobiety starających się o dziecko. Chodzi głównie o informacje na temat budowy narządów rodnych oraz hormonów. W przypadku partnera także o jakość jego nasienia. Kolejnym krokiem jest stymulacja owulacji i pobranie komórek jajowych od kobiet oraz nasienia od mężczyzny. Komórki zostają odpowiednio przygotowane w laboratorium, po czym przeprowadzane jest zapłodnienie pozaustrojowe. Dwa lub trzy uzyskane w ten sposób zarodki przenoszone są do macicy, a 14 dni później można już zrobić test ciążowy i przekonać się, czy in vitro przyniosło spodziewany rezultat. Opisana sytuacja jest oczywiście modelowa. Często zdarzają się jednak trudności, np. gdy nasienie partnera lub komórka jajowa partnerki nie mogą zostać wykorzystane. Wtedy pozostaje liczyć na hojność osób trzecich.

Mikromanipulacja ISCI

Nie jest to osobna metoda, lecz uzupełnienie in vitro. Mikromanipulację ISCI (ang. Intra-cytoplasmic sperm injection) stosuje się, gdy badania nasienia wykazały małą ruchliwość plemników, co mogłoby skutkować niepowodzeniem zapłodnienia pozaustrojowego. Metoda ta wykorzystywana jest także, gdy wcześniejsze próby in vitro nie powiodły się. ICSI polega na wyselekcjonowaniu w laboratorium najlepiej zbudowanego plemnika. Umieszcza się go następnie za pomocą specjalnej cienkiej pipety w komórce jajowej. Po dwóch dniach zarodek przenoszony jest to macicy. Wszystkie pozostałe etapy, zarówno poprzedzające, jak i następujące po ISCI są identyczne do tych stosowanych w procedurze in vitro.

Dojajowodowe przeniesienie gamet lub zygoty

Dojajowodowe przeniesienie gamet (ang. Gamete intrafallopian transfer, GIFT) oraz dojajowodowe przeniesienie zygoty (ang. Zygote intrafallopian transfer, ZIFT) to odmiany metody in vitro. Stosuje się je w przypadku, gdy ustalenie przyczyn niepłodności u kobiety jest niemożliwe, a płodność partnera okazuje się w niewielkim stopniu obniżona. W procedurze GIFT pobraną komórkę jajową miesza się z plemnikami, a następnie umieszcza podczas laparoskopii w jajowodzie, gdzie powinno dojść do zapłodnienia. W ZIFT jajeczko zostaje natomiast zapłodnione w laboratorium i tak powstałą zygotę umieszcza się w jajowodzie.

Twoja ocena: 12345
Loading...Loading...

Pozostałe artykuły w kategorii: Niepłodność

zobacz wszystkie artykuły w tej kategorii

Nikt jeszcze nie skomentował artykułu. Bądź pierwszy!

Serwis Staraniowy.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Pomóż nam rozwinąć portal Wyraź opinię, zasugeruj poprawki