Przeciwciała antyfosfolipidowe

dodany: autor: Paulina Wójtowicz Komentarze 0
unnamed1

Należą do autoprzeciwciał, a ich obecność w surowicy krwi nie wróży niczego dobrego. Przeciwciała antyfosfolipidowe są bowiem ściśle powiązane z występowaniem zespołu Hughesa – choroby tkanki łącznej, której objawami są m.in. poronienia nawykowe i inne niepowodzenia położnicze. Co to oznacza w praktyce? Czy obecność przeciwciał oznacza koniec marzeń o ciąży i macierzyństwie?

Przeciw czemu, właściwie?

Przeciwciała antyfosfolipidowe należą do grupy autoprzeciwciał, a więc immunoglobulin skierowa-nych przeciwko tkankom własnego organizmu, a w tym przypadku – fosfolipidom. Fosfolipidy to związki, zawierające kwasy tłuszczowe i fosforowe i budujące błonę komórkową naszego organi-zmu. Choć obecność przeciwciał z tej grupy nie musi być groźna (pojawiają się przy przebiegu niektórych zakażeń wirusowych i bakteryjnych bądź przyjmowania leków), najczęściej nie wróży niczego dobrego i jest oznaką poważnych zaburzeń w pracy organizmu.

Zespół antyfosfolipidowy

Według badań diagnostycznych najbardziej narażone na wystąpienie zespołu antyfosfolipidowego są kobiety, szczególnie jeśli borykały się lub borykają z zakrzepicą.

Większość osób nie ma pojęcia o tym, że w ich krwi goszczą przeciwciała antyfosfolipidowe. Badanie na ich obecność wykonywane jest bowiem dopiero przy podejrzeniu występowania zespołu antyfosfolipidowego. Aby jednak lekarz mógł wysnuć takie przypuszczenie, muszą być spełnione określone kryteria. W przypadku kobiet starających się o dziecko są one bardzo bolesne. Niepowodzenia położnicze to nie tylko nawykowe poronienia (więcej niż trzy samoistne poronienia z niewyjaśnionych przyczyn, do których doszło przed 10. tygodniem ciąży), ale także obumarcie płodu (po 10. tygodniu ciąży) oraz przedwczesny poród (przed 34. tygodniem ciąży), związany przede wszystkim z rzucawką, stanem przedrzucawkowym bądź niewydolnością łożyska. Jeśli u kobiety zaobserwowano przynajmniej jedno z trzech powyższych zaburzeń bądź zdiagnozowano inny symptom z obszernej grupy kryteriów klinicznych zespołu Hughesa (np. zakrzepicę w naczyniach żylnych, tętniczych lub włosowatych, małopłytkowość czy niewydolność serca) najprawdopodobniej choruje ona właśnie na zespół Hughesa. Sam przebieg choroby jest niełatwy do przewidzenia, tym bardziej, że schorzenie może występować samoistnie, ale także towarzyszyć innym chorobom, np. toczniowi układowemu, twardzinie układowej czy też reumatoidalnemu zapaleniu stawów.

Rozpoznanie choroby

Ponieważ zespół antyfosfolipidowy jest skomplikowanym zaburzeniem, niełatwo je w sposób czytelny i pewny zdiagnozować. Badanie krwi wykonywane jest więc dwukrotnie, w odstępie 12 tygodni, aby wykluczyć możliwe inne przyczyny wysokiej liczby przeciwciał (np. zakażenie), dającej dodatni wynik podczas pierwszego badania. Próbka krwi badana jest pod kątem obecności jednego z najpowszechniejszych przeciwciał antyfosfolipidowych – antykoagulantu toczniowego (LAC). Sama jednak obecność LAC we krwi nie jest podstawą do postawienia diagnozy. Konieczne jest spełnienie jednego kryterium klinicznego i jednego laboratoryjnego

Leczenie

Leczenie zespołu antyfosfolipidowego opiera się głównie na podawaniu leków przeciwkrzepliwych. Jest to związane z dominującym kryterium klinicznym tego schorzenia – zakrzepicą. Farmakoterapią objęte są także osoby, w których krwi występują przeciwciała antyfosfolipidowe, ale nie zaobserwowano żadnych objawów choroby (przyjmują one aspirynę) oraz pacjenci, którzy spełniają kryterium kliniczne dotyczące zakrzepicy, ale poziom przeciwciał w ich krwi utrzymuje się na bezpiecznym poziomie (podawane są im doustnie antykoagulanty). Kobiety ciężarne z rozpoznanym zespołem antyfosfolipidowym przyjmują heparynę w postaci zastrzyków bądź dożylnie (tuż przed porodem).

Hughes a ciąża

Obecność przeciwciał antyfosfolipidowych czy też rozpoznanie zespołu Hughesa nie jest równoznaczne z niemożnością zajścia w ciążę, utrzymaniem jej i urodzeniem zdrowego dziecka. Koniecznym warunkiem jest jednak stała kontrola lekarska i przyjmowanie leków przeciwkrzepliwych zarówno przed planowaną ciążą, w trakcie jej trwania i w okresie połogu. Warto pamiętać, by w okresie leczenia (szczególnie po porodzie) nie stosować doustnych środków antykoncepcyjnych, które mogą zwiększyć ryzyko powikłań na tle zakrzepowym i zatorowym.

Średnia ocena: 12345 5,00/5 (głosów: 1).
Loading...Loading...

Pozostałe artykuły w kategorii: Problemy z płodnością

zobacz wszystkie artykuły w tej kategorii

Nikt jeszcze nie skomentował artykułu. Bądź pierwszy!

Serwis Staraniowy.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Pomóż nam rozwinąć portal Wyraź opinię, zasugeruj poprawki