Niepłodność idiopatyczna

dodany: autor: Paulina Wójtowicz Komentarze 1
sad

Sprawna diagnostyka niepłodności zwykle przynosi odpowiedź na pytanie, skąd problemy, dość szybko. Wykryte zaburzenia hormonalne u kobiety bądź niską jakość nasienia u mężczyzny od razu poddaje się odpowiedniej terapii, by szanse na poczęcie wzrosły. Kiedy jednak przyczyna trudności z zajściem w ciążę nie jest znana, leczenie stoi pod dużym znakiem zapytania…

Diagnostyka wykluczeń

Niepłodność idiopatyczna to niemożność poczęcia dziecka mimo prawidłowych wyników badań diagnostycznych, przede wszystkim potwierdzeniu występowania owulacji, drożności jajowodów, braku zmian w jamie macicy oraz dobrej jakości męskiego nasienia. Dotyczy nawet co 5. pary, którą spotkały trudności na drodze do bycia rodzicami. Jej diagnostyka opiera się wykluczaniu możliwych przyczyn niepłodności. A tych może być bardzo wiele: od problemów endokrynologicznych (np. zaburzenia hormonalne, wady genetyczne i zaburzenia w metabolizmie oocytów) przez nieprawidłowości w funkcjonowaniu jajowodów i rozwoju endometrium, aż po czynniki psychologiczne (stres, brak satysfakcji z pożycia seksualnego, lęk przed odpowiedzialnością). Wszystkie są jednak tylko hipotezą, a poddanie ich terapii ma służyć podniesieniu zdolności rozrodczej i szans na poczęcie. Standardowe badania diagnostyczne opierają się głównie na ocenie stężenie progesteronu podczas fazy lutealnej, drożności jajowodów oraz parametrów nasienia. Kobiety poddawane są zazwyczaj histerosalpinografii  (HSG), a także – w przypadku wykrycia jakichkolwiek nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu narządów rodnych – laparoskopii.

Leczenie

Forma terapii, mająca na celu zwiększenie płodności u par, u których rozpoznano niepłodność idiopatyczną, zależy od wieku kobiety i czasu bezskutecznych starań o dziecko. Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu podczas konferencji poświęconej temu zagadnieniu stwierdziło, że największe szanse na samoistne pojawienie się ciąży podczas obserwacji cyklu i niewielkiej stymulacji hormonalnej cytrynianem klomifenu mają kobiety poniżej 30. roku życia. U wielu z nich w ciągu 6 lub 12 miesięcy dbania o odpowiedni styl życia, dietę i kondycję psychiczną ciąża się pojawia. W każdej kolejnej grupie wiekowej jako propozycję leczenia od razu przedstawia się inseminację domaciczną w cyklach stymulowanych klomifenem bądź gonadotropinami, a w przypadku kobiet dobiegających 40-tki – zapłodnienie pozustrojowe. Leczenie niepłodności idiopatycznej jest leczeniem empirycznym, ocena jego skuteczności jest możliwa właściwie dopiero podczas stwierdzenia lub wykluczenia ciąży.

Rokowania

Prognozy dla par z niepłodnością idiopatyczną są różne – także w tym wypadku kluczową determinantą jest wiek kobiety. Im jest ona starsza, tym mniejsze powodzenie techniki wspomagania rozrodu. Także pary, które starają się o dziecko dłuższy czas (4-5 lat) mogą mieć kłopot z  poczęciem dziecka, nawet po zastosowaniu terapii hormonalnej. Nie mniej jednak w każdym miesiącu wiele par starających się o dziecko, których przyczyny problemów nie zostały przez lekarzy zdiagnozowane, cieszy się na widok dwóch kresek na teście ciążowym. Ciąża w takich przypadkach często przebiega pod znakiem podwyższonego ryzyka, kobiety są także bardziej narażone na ryzyko powikłań położniczych. Przyczyna takich nieprawidłowości nie jest jednak znana i nie wiadomo, czy wiąże się ona ściśle ze zdiagnozowaną niepłodnością idiopatyczną.

Twoja ocena: 12345
Loading...Loading...

Pozostałe artykuły w kategorii: Niepłodność

zobacz wszystkie artykuły w tej kategorii

Serwis Staraniowy.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Pomóż nam rozwinąć portal Wyraź opinię, zasugeruj poprawki