Czym jest więź w rodzinie adopcyjnej i jakie ma znaczenie?

dodany: autor: Agata Cygan-Kukla Komentarze 0
Family Sitting On Sofa Reading Book At Home

Więź rozumiemy jako trwały, emocjonalny związek pomiędzy dwiema osobami, który jest skutkiem długotrwałego procesu. W przypadku rodziców i dziecka, jej budowanie rozpoczyna się już na etapie życia płodowego. A jak jest w przypadku rodziny adopcyjnej?

Więź – zawiązuje się przed narodzinami

Więź między rodzicami i dzieckiem zawiązuje się praktycznie zaraz po tym, kiedy dociera do nich radosna wiadomość o ciąży. O ile, rzecz jasna, dziecko jest przez partnerów wyczekiwane i chciane, nie zaś wtedy, kiedy stanowi dla nich zupełnie nieoczekiwaną niespodziankę, do której nie są psychicznie przygotowani. Jeśli jednak rodzice oczekują dziecka z radością, już od pierwszych dni jego istnienia w brzuchu mamy kochają je i czują się z nim związani. A  jeśli dodatkowo, pielęgnują to uczucie – mówią do dziecka, głaszczą, powodują, że więź powstaje także po stronie dziecka – po narodzinach maluszek rozpoznaje ich głosy, czuje się przy nich bezpiecznie.

Kolejnym, niezwykle ważnym etapem pielęgnowania i rozwijania więzi z dzieckiem jest okres karmienia piersią. Nic tak nie łączy kobiety z dzieckiem, jak właśnie rytuał karmienia, kiedy to maluszek – wtulony w matczyne ramiona zaspokaja jednocześnie tak wiele swoich potrzeb – nie tylko tę czysto fizjologiczną (zaspokajanie głodu), ale także i te psychiczne: potrzebę bezpieczeństwa, miłości, czułości czy bliskości. Również ojciec powinien pielęgnować więź z dzieckiem na tym etapie, bo o ile ta z matką rozwija się niejako automatycznie (właśnie przez wspomniany rytuał karmienia), o tyle tata musi się wykazać nieco większą aktywnością i dołożyć starań, by i jego więź z maluszkiem rozwijała się prawidłowo.

Więź z dzieckiem adoptowanym

Z oczywistych względów, tego typu, niejako „automatyczna” więź nie ma szans się wykształcić w przypadku rodziny adopcyjnej. Rodzice poznają swoje dziecko wtedy, kiedy zdążyło już nawiązać różne relacje z innymi ludźmi. Tym samym ta  –  z rodzicami adopcyjnymi, nie jest tą pierwszą i najważniejszą. To nie wszystko, bo więzi nie tylko nie ma, ale też warunki jej powstania są utrudnione – na skutek trudnych doświadczeń i bolesnych stanów emocjonalnych dziecko może niejako stracić umiejętność nawiązywania relacji. Tym samym, w przypadku rodziny adopcyjnej istnieje o wiele więcej warunków wytworzenia się trwałej, silnej więzi między rodzicami i dzieckiem.

Więź między dzieckiem a rodzicami adopcyjnymi może zacząć powstawać na różnych etapach: czasami już w czasie pierwszych spotkań, czasami po wspólnym zamieszkaniu, a czasami –  dopiero po osiągnięciu przez dziecko dojrzałości. Czasami dziecko jest tak mocno spragnione miłości i czułości, że poczuje więź z przyszłymi rodzicami niemalże zaraz po ich poznaniu, ale czasami – z tego samego powodu (niezaspokojona potrzeba miłości), będzie w stanie otworzyć się na nich znacznie później. Bardzo często w psychice takiego dziecka jest zakodowane głęboko doświadczenie, które przypomina mu o tym, że wszelkie do tej pory nawiązywane relacje były krótkotrwałe i w ostateczności – przynosiły jedynie ból. A to niestety, nie pozwoli mu całkowicie się otworzyć na nowych kandydatów na rodziców, mimo, że tak bardzo będzie pragnęło przyjąć i odwzajemnić ich uczucia.

Rodzaje więzi

Oczywiście nie jest tak, że jeśli dziecko potrzebuje więcej czasu na wykształcenie bliskiej więzi z rodzicami, w tzw. międzyczasie żadna więź nie powstaje. Niestety, jej model często nie jest taki, jak być powinien. W przypadku dzieci z domu dziecka bardzo prawdopodobne jest wytworzenie się więzi ambiwalentnej, unikającej lub tzw. więzi zdezorganizowania. Pierwsza polega na tym, że dziecko naprzemiennie poszukuje kontaktu i odrzuca opiekuna, a kiedy nie ma go w pobliżu –  czuje się bardzo niespokojne. Więź unikająca to taka, przy której dziecko rzadko okazuje niepokój, kiedy zostaje samo, ale z drugiej strony –  unika kontaktu z rodzicem, kiedy ten jest w pobliżu. Więzią zdezorganizowania nazywamy styl przywiązania, polegający na tym, że dziecko nie unika bliskości z dorosłym, ale i jej nie poszukuje – występują u niego naprzemiennie wszystkie powyższe style zachowań.

Sukcesem rodziców adopcyjnych jest nawiązanie z dzieckiem tzw. więzi bezpiecznej, polegającej na tym, że dziecko zwraca się do rodzica zawsze wtedy, kiedy potrzebuje pocieszenia lub wsparcia i okazuje jedynie niewielki niepokój, kiedy opiekuna nie ma w pobliżu  – wie bowiem, że ten wróci, a jego nieobecność jest chwilowa. By tak się stało, rodzice nie mogą tłumić potrzeb i emocji dziecka nawet wtedy, kiedy ich nie rozumieją i wiedzą, że są one nieprawidłowe. Wręcz przeciwnie – muszą je „wyciągać”, mówić o nich, próbować je nazywać i rozumieć. Wspólnie z dzieckiem zastanawiać się, skąd się biorą i dlaczego nie są już potrzebne.

Pamiętajmy – by pomóc w wytworzeniu się nowej więzi, nie możemy „wyczyścić” przestrzeni ze strych i cichutko zamieść ich pod dywan. Wręcz przeciwnie, musimy je rozpoznawać i eliminować świadomie, bo inaczej – te stłumione nigdy nie pozwolą, by więź powstała na ich kanwie, była wystarczająco silna i trwała.

Średnia ocena: 12345 4,33/5 (głosów: 3).
Loading...Loading...

Pozostałe artykuły w kategorii: Niepłodność - aspekt emocjonalny

zobacz wszystkie artykuły w tej kategorii

Nikt jeszcze nie skomentował artykułu. Bądź pierwszy!

Serwis Staraniowy.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Pomóż nam rozwinąć portal Wyraź opinię, zasugeruj poprawki