Choroba Hashimoto cz. 1 – jak się objawia i jak ją leczyć?

dodany: autor: Agata Cygan-Kukla Komentarze 1
iStock_000008439039Medium

Istnieje wiele przyczyn niedoczynności tarczycy. Jednym ze schorzeń, które prowadzi do jej powstania jest tzw. choroba Hashimoto. Niebezpieczna z tego względu, że jej rozpoznanie bywa niebywale trudne. Choroba występuje najczęściej u kobiet w wieku między 30. a 50. rokiem życia.

Niedoczynność tarczycy

Niedoczynność tarczycy to choroba, którą wywołuje niedobór hormonów wydzielanych przez tarczycę. Wśród jej konsekwencji można wymienić m.in. znaczne spowolnienie przemiany materii, przewlekłe osłabienie, zmęczenie, bóle mięśni, spowolnienie pracy serca. Istnieje wiele przyczyn niedoczynności tarczycy, zaś czynnikiem bezpośrednim jej powstania jest stan zapalny bądź uszkodzenie gruczołu tarczowego. Jednym ze schorzeń, które prowadzi do niedoczynności tarczycy jest tzw. choroba Hashimoto. Zaburzenia gospodarki hormonalnej organizmu, które wynikają m.in. ze wspomnianych chorób tarczycy, są także jedną z powszechnych przyczyn niepłodności. Warto więc przyjrzeć im się nieco bliżej.

Przyczyny

Choroba Hashimoto to inaczej przewlekłe limfocytowe zapalenie gruczołu tarczowego, zwane niekiedy wolem limfocytarnym. Swą nazwę własną zawdzięcza japońskiemu chirurgowi, który opisał schorzenie w 1912 roku (zanalizował cztery przypadki chorób tarczycy). Schorzenie, o którym mowa, to przewlekła choroba tarczycy o charakterze autoimmunologicznym, a więc polega na wytwarzaniu przez organizm chorego przeciwciał, które atakują własne komórki tarczycowe. Jest to aktualnie najczęstszy typ zapalenia tarczycy i najbardziej powszechna przyczyna jej niedoczynności. Jedną z przyczyn zaistnienia choroby jest fakt, że chory cierpi także na inne schorzenia o charakterze autoimmunologicznym, jak np. reumatoidalne zapalenie stawów czy cukrzycę, co jednak nie znaczy, że choroba nie może dotknąć osoby, która nie zmaga się z tego typu schorzeniami. Inną potencjalną przyczyną zachorowania jest bowiem zmniejszona odporność na stres, schorzenia psychiczne, osłabienie organizmu kobiety po przebytym porodzie. Wskazuje się także na predyspozycje genetyczne.

Objawy

W swoim pierwotnym stadium choroba zwykle przebiega bezobjawowo, dlatego też wielu pacjentów zupełnie nie zdaje sobie sprawy z faktu, że ich organizm zmaga się z takim schorzeniem. Z czasem jednak postęp choroby zaczyna być widoczny, a diagnoza następuje w momencie, kiedy u pacjenta pojawiają się znaczne problemy z tarczycą. Sygnały, jakie wysyła do nas organizm, to w tym przypadku nieustanne uczucie zmęczenia, rozdrażnienia, złe samopoczucie psychiczne, kłopoty z utrzymaniem wagi (nieuzasadnione tycie), suchość, szorstkość skóry, obrzęki na twarzy, wypadanie włosów, zaparcia, ból mięśni, ból stawów, wydłużone krwawienie podczas miesiączki, kłopoty ze snem. Inne możliwe objawy to zła tolerancja organizmu na zimno, podwyższony cholesterol we krwi, wyczuwane przez lekarza wole oraz zbyt niskie stężenie hormonów tarczycy, widoczne w wynikach badania krwi.

Diagnoza

Zdiagnozowanie choroby jest możliwe dzięki wykonaniu odpowiednich badań, które pozwalają na wykrycie obecności szkodzących organizmowi przeciwciał oraz zaburzeń w równowadze hormonalnej tarczycy. Oznaczenie poziomu tzw. TSH (hormon przysadki mózgowej, który  steruje wydzielaniem hormonów tarczycy) jest tutaj kluczowe, ponieważ to jego podwyższenie świadczy o niedoczynności narządu. Wówczas konieczne jest przeprowadzenie kolejnych badań. Inne parametry, które diagnozują chorobę, to podwyższony poziom przeciwciał aTPO, poziom tyreoglobuliny, badanie USG. Największym wysiłkiem, jaki musi podjąć chory, u którego zdiagnozowano schorzenie, jest zadbanie o to, aby choroba nie przerodziła się w poważniejsze problemy z tarczycą. Z tego też względu należy dokładnie obserwować swój organizm oraz informować lekarza o wszelkich niepokojących objawach.

Leczenie

Terapia opiera się na podawaniu pacjentowi tzw. syntetycznego hormonu tarczycy. Hormon ten przyjmowany jest codziennie rano przed jedzeniem, ważne także, aby w czasie co najmniej pół godziny po jego zażyciu nie spożywać żadnych pokarmów. Nie należy zaraz po przyjęciu tabletki pić kawy, mleka, także zażywać innych lekarstw. Regularne wizyty u specjalisty są niezbędne z uwagi na to, że dawka przyjmowanego hormonu się zmienia. Początkowo wynosi 25 do 50 mikrogramów na dzień, ale z czasem wzrasta do wartości 75, 150 mikrogramów. Kuracja jest długotrwała –  niekiedy wręcz trwa całe życie. Lekarze uspokajają jednak, że leczenie niedoczynności tarczycy to po prostu uzupełnianie niedoborów organizmu poprzez wprowadzanie odpowiedniego hormonu. Hormonu, który powinna wyprodukować zdrowa tarczyca, która to jednak, ze względu na jej niedomaganie – nie jest w stanie tego robić. Warto pamiętać, że osoby cierpiące na niedoczynność tarczycy (głównie z chorobą Hashimoto), często mają problem z niedoborem żelaza. Z tego też względu należy uzupełniać swoją dietę o zielone warzywa, głównie zieloną pietruszkę oraz czerwone mięso. Profilaktycznie podczas chorób tarczycy zaleca się dietę bogatą w białko, węglowodany z niskim indeksem glikemicznym, zdrowe tłuszcze (oliwa z oliwek, olej lniany lub tran).

Twoja ocena: 12345
Loading...Loading...

Pozostałe artykuły w kategorii: Problemy z płodnością

zobacz wszystkie artykuły w tej kategorii

Serwis Staraniowy.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Pomóż nam rozwinąć portal Wyraź opinię, zasugeruj poprawki